Homepage

Obsah

Ohlasy

eBook

Autor

  Deutsch  

  English  

Dotazy

Objednat


      

O RYCHNOWIE W KILKU ZDANIACH

       Pierwsze wspomienie o RychnoVie nAD KNĚŽNOU ukazało się około roku 1258. Nazwa miasta pochodzi od niemieckiego słowa Reichenau. Najczęściej wykonywanym zawodem w mieście było sukiennictwo, dlatego też miasto nazywane było Rychnów Sukieniczy (Rychnov Soukenický).

 Nad miastem góruje piękna budowa kolowraCkiego zamku,  którego projektantem był Jan Blažej Santini. Zamek wybudowany został w latach 1678 - 1690. Zamek Rychnov jest siedzibą rodu szlacheckiego, który współtworzył przez stulecia historię kraju i Europy pod hasłem:  „WIERNOŚĆ I STAŁOŚĆ – ODWAGA I CZŁOWIECZEŃSTWO”. Zapraszamy Państwa do odwrócenia koła czasu, do fascynującego, jak i też pełnego legend świata szlacheckiej rodziny Kolowratów . Cofnijcie się Państwo do przeszłości tej rodziny, i do równie fascynującej przeszłości zamku Rychnov, rodowej siedziby hrabiego Kolowrata, który wraz z kościołem Świętej Trójcy zaliczany jest do najpiękniejszych i najbardziej imponujących budowli Czech. Janowi Santini, mistrzowi  w swoim fachu i prawdopodobnie najsłynniejszemu  czeskiemu architektowi barokowemu, powierzono w 1719 roku przebudowę i rozbudowę zamku oraz kościoła i tak powstały Rychnowskie Hradczany”. W renesansowej dzwonnicy znajduje się trzeci co do wielkości dzwon Czech. Nosi on nazwę Krzystof. Zamek mieści słynną galerię malarstwa rodziny Kolowratów, która pozwala zapoznać się z kolekcjonerską pasją rodu. Znaczące dzieła sławnych europejskich malarzy, jak też najbardziej znanych czeskich malarzy barokowych, towarzyszą Państwu w podróży w czasie od XV aż do XIX wieku. Okazałe wnętrza zamku pozwolą Państwu uczestniczyć w wystawnym i  artystycznym stylu życia szlacheckiego rodu, który żył tu ponad 400 lat, utrzymując wzorowo nie tylko tradycję otwartości na wizję paneuropejską, ale był zawsze związany ogromnym patriotyzmem z Czechami. Baśniową atmosferę wnętrza zamku tworzą nie tylko pełne artyzmu meble, lustra i porcelana, ale też stylowa kolekcja antycznych szkieł i broni myśliwskiej.

             Fragmenty historii rodu Kolowratów. W IX w. Kolowrat ratuje życie małemu księciu, łapiąc dyszel zaprzęgu konnego i  chroniąc go tym samym przed pewnym upadkiem. Szlachetny rycerz otrzymuje w podziękowaniu nazwisko Kolowrat i może od tej chwili używać tarczy z symbolem koła. W XIV w. Albrecht Kolowrat ratuje bohatersko życie  cesarzowi  Karolowi IV w Pizie.  Jako najwyższy zarządca zamku  praskiego i pierwszy minister państwa kładzie  kamień węgielny pod rodowa sławę. Kiedy pomaga polskiemu królowi w walce z rozbójniczymi poddanymi, otrzymuje w podziękowaniu za odwagę orła do swojej tarczy. W XVII w. zdobywa Albrecht po bitwie pod Białą Górą panowanie w Rychnovie. Rodzina zostaje wyniesiona w 1660 roku do rangi hrabiowskiej, której tytuł uznawany był w całych Czechach. Franciszek, najbogatszy człowiek w Czechach, rozpoczyna w 1676 r. budowę wystawnego zamku barokowego na wzgórzu w mieście. Jako szczególne wyróżnienie za swoje zasługi otrzymuje w prezencie od cesarza Leopolda I miecz morawskiego starosty krajowego, który do dziś znajduje się w zbiorach rodzinnych.  Norbert, zagadkowa i nad wyraz błyskotliwa postać baroku, zaliczany jest do grona zaufanych przyjaciół cesarzowej Marii Teresy. Zostaje on przez cesarzową mianowany ministrem spraw wewnętrznych. Franciszek staje się prawdopodobnie najbardziej znaczącym politykiem rodu. Jako minister i przedstawiciel rządu staje się podczas Kongresu Wiedeńskiego liberalnym przeciwnikiem  księcia Metternicha i awansuje później na urząd  pierwszego ministra monarchii (premiera). Założonemu przez siebie Muzeum Narodowemu w Pradze przekazuje nie tylko 35.000 książek, ale również zbiór minerałów. W zamku w Rychnovie pozostawia wartościową i bogatą bibliotekę masońską. Leopold uczestniczył w 1876 r. w ostatnim pojedynku na pistolety w Pradze, na który wyzwał księcia Auersberga. Hrabia Leopold zostaje wprawdzie ułaskawiony przez cesarza, musi jednakże opuścić kraj i udaje się na Kubę. Jego syn Alexander, nazywany Sascha, impulsywny jak jego przodkowie, jest wykształcony, ambitny i wszechstronnie utalentowany. To już szlachcic całkiem współczesny. Jako kierowca rajdowy wygrywa liczne wyścigi; Ferdynand Porsche nazywa jego imieniem samochód rajdowy. W 1913 zakłada w Wiedniu studio filmowe Saschy i staje się pionierem tego gatunku. Krzystof spędza po 1949 r. wiele lat w więzieniu z powodu antykomunistycznego nastawienia i wykonuje najcięższe prace w kopalni węgla. Należy do grupy „Czarnych baronów”. W 1968 r. zostaje wydalony z kraju wraz z rodziną. Po przełomie w 1992 r. udaje mu się restytuować i odbudować posiadłość. Od 1999 r. posiadłością rodową zarządza jego syn Jan i żyje wraz z żoną i dwojgiem dzieci w Rychnovie.

             Prawdopodobnie i fasada sąsiadującego z zamkiem kościoŁa pod wezwaniem NAjświetszej Trójcy (1594-1602) ma tego samego projektanta. Niedaleki kościóŁ ŚwIętego Hawla (dawniej kościół Matki Bożej) został wybudowany około XI.  wieku, a kaplica cmentarna pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego powstała w roku 1868 w miejscu poprzedniej, najprawdopodobniej gotyckiej kaplicy. Do zabytków należy także ratusz na Starym rynku, którego budowa została ukończona w 1804 r. Między I a II wojną światową wybudowano GimnaZjum im. FRANTIŠKA MARTINA Pelcla, UrzĄd Powiatu (1928), wyrosło osiedle domków jednorodzinnych o nazwie Syberia (Sibiř), jak również dopracowano plan budowy letniska Studanka.

Największy rozkwit miasta przypada na lata 90-te dwudziestego wieku - wybudowano nowy pawilon Orlickiego szpitala, dokonano remontu fasad domów na Starym rynku oraz wykonano generalny remont miejskiego hotelu Havel, otwarto Żydowskie Muzeum Podorlickie, udostąpniono pamiĄtki z Życia Karola Poláčka w zrekonstruowanej synagodze, otwarto także Dom Caritasu dla dzieci i młodziezy upośledzonej umysłowo.

 Historycznie kultura Rychnowa jest bardzo ściśle złączona z historią Braci Czeskich (w miescie była pierwsza siedziba ich biskupów) a w niedalekim Slemenie stała do niedawna pamiątka - Sosna braterska. Na kolowratskim zamku znajduje się znakomita kolekcja obrazów z XV - XIX stulecia. Mieszcząca się także na zamku Galeria Orlicka gromadzi dzieła artystów związanych z tym rejonem. Rychnov nad Kněžnou jest siedzibą polsko–czeskiego Euroregionu Glacensis; jego sekretarzem był obecny vicewojwoda  Helmut Dohnálek.

 Ciekawostką miasta jest stara dzwonica z trzecim największym dzwonem w Czechach KryŠtofem (waży 5900 kg, tutaj dzwoni). Obok niej stało gimnaZJum ojców Piarów, które - wybudowane w 1714 roku - spłoneło w 1918 r. Także w latach 90-tych byl odremontowany z zewnętrznej strony kościól pod wezwaniem ŚwIętego Hawla oraz sąsiadująca z nim NOWA dzwonica.

 Miasto ma dwie szkoŁY podstawowe i średniĄ SZKOLĘ mechanicznĄ (TECHNIKUM), ZAWODOWĄ szkoŁĘ jak równiez gimnaZJum ogóŁnoksztaŁcĄce im. F. M. Pelcla.

 Odbywają się tutaj krajowe i międzynarodowe imprezy: Ósemka rychnowska - festiwal filmów amatorskich i wideoprogramów, Filmowy śmiech - międzynarodowy festiwal filmowy, Chorus camera - światowy konkurs chórów kameralnych, Szlitrowa wiosna - dedykowana pamięci J. Šlitra, Polaczkowe lato - na pamiątkę wielkiego rodaka - pisarza Karola Poláčka.

Z pośród wielkich osobowości można wymienić: F. M. PelclA (XVIII - XIX st.) - pierwszego profesora języka czeskiego i literatury czeskiej na Uniwersytecie Praskim, V. A. Junga (XIX - XX st.) - poetę, B. Balbína (XVII st.) - wykształconego księdza, i J. Rychnowskiego (XVI - XVII st.) – kompozytora, i M. D. RETTIGOVĄ – pisarza.  Z XX i XXI st.: K. PoláčEK - pisarz,  J. Šlitr – kompozytor, aktor i malarz, R. ZrůbEK - etnograf, J. JirásEK i ZB. Matějů - kompozytorzy, L. NedvídEK, L. LojdovÁ, j. kaloč, A. Nievaldová i J. Martinec - malarze, P. Omrt - metaloplastyk, P. Markov - pisarz,  J. Štemberka - organizator ruchu turystycznego w Górach Orlickich, i R. Rokl - słynny fortepianysta.

 Do największych zakładów przemysłowych w Rychnowie zalicza się zakład mechaniczny, wyrabiający zamki i klucze FAB. Wśród przemysłu handlowego w burzliwym tempie rozwiaja się CENTRUM LIMA, wybudowane z fabryki włokienniczej PLEAS a oddane dawnemu włascicielowi J. Machowi.

           


 

 

                                   

                                                                                     




 


                                                  © autor PhDr. Josef Krám                                                         © webdesign Jiří Krám